10จากโจทย์ถึงสตอรีบอร์ด — ทำงานกับ AI

งานวิดีโอจริงไม่ได้เริ่มที่โค้ด มันเริ่มที่เจตนา และเมื่อคนลงมือคือ AI ชั้นเจตนายิ่งต้องเขียนเป็นลายลักษณ์ — เพราะทุกอย่างที่ไม่ได้เขียน agent จะเดาแทน

10.1 BRIEF.md — สัญญาเจตนา

BRIEF คือไฟล์เดียวที่ตอบว่า ทำไปทำไม ให้ใครดู ยาวเท่าไหร่ ห้ามอะไร ตัวอย่างจริงจากคลิปที่ผม ship แล้ว (คลิปแนะนำตัวของ tayakorn.dev):

message: "สิบปีที่ไม่มีชั้นไหนหายไป — มีแต่ทับถมขึ้น"
destination: vertical-social
aspect: 1080x1920
length: 40s
audience: "ผู้อ่านสายเรียนลึกชาวไทย + คนที่กำลังประเมินตัวตนของทยากร"

และส่วนที่มีค่าที่สุดคือ Notes — ข้อห้ามที่ตัดสินใจแล้ว: "ห้ามสีเย็นทุกเฉด · ห้าม bounce/elastic · ตัวเลขทุกตัวต้องตรวจได้จริง ณ วันเรนเดอร์" กติกาพวกนี้เขียนครั้งเดียว คุมงานทุกเฟรมที่ agent เขียนต่อจากนั้น

10.2 STORYBOARD.md — แผนรายเฟรมที่เครื่องอ่านออก

ระดับถัดลงมาคือสตอรีบอร์ด: ไฟล์ markdown หนึ่งไฟล์ frontmatter คุมภาพรวม (format / message / arc / audience) แล้วหนึ่งเฟรมต่อหนึ่งหัว ## Frame N — ชื่อ พร้อม metadata เป็น bullet: status (outline → built → animated) · duration · src ชี้ไฟล์ฉากเมื่อสร้างแล้ว

มันไม่ใช่แค่เอกสารคน — เครื่อง parse มันจริง: ผมเขียนแผนสามเฟรมของการ์ดเวอร์ชันถัดไป แล้วถาม Studio ผ่าน API ได้ manifest กลับมาครบ (HTTP 200): สามเฟรม เฟรมสุดท้าย status: built, src: compositions/outro.html, srcExists: true — สถานะแผนกับของจริงบนดิสก์เชื่อมถึงกัน และ Studio เปิดหน้า contact sheet ของแผนนี้ให้ดูอัตโนมัติ (?view=storyboard)

10.3 บทบาทของคุณเมื่อ agent เป็นคนพิมพ์

วงจรที่ใช้ได้จริง: คุณเขียน BRIEF (เจตนา + ข้อห้าม) → agent ร่างสตอรีบอร์ด → คุณรีวิวที่ชั้นแผน (แก้ตรงนี้ถูกกว่าแก้ตอนโค้ดเสร็จหลายเท่า) → agent สร้างทีละฉาก → คุณตรวจรับด้วยเครื่องมือบทที่ 6: อ่านรายงาน check กวาด contact sheet และรีวิวใน Studio ก่อนอนุมัติ render — ทักษะทั้งเล่มนี้แหละคือทักษะตรวจรับ