Skip to content
Tayakorn

Context Engineering Handbook

LEVEL 4 · ระดับเทพ

ประกอบ context ของตัวเอง — ผ่าของจริงหนึ่งเทิร์น

สิบสองบทที่ผ่านมาคือชิ้นส่วน บทนี้คือการประกอบ · เราจะเดินดูว่า หนึ่งเทิร์น ของ AI ที่ทำงานจริงบนโปรเจกต์หนึ่ง มีอะไรถูกประกอบเข้าไปบ้าง เรียงตามลำดับจริง

13.1 เดินทีละกอง

ลำดับสิ่งที่ถูกใส่ทำไมอยู่ตรงนั้นบทที่
1นิยามเครื่องมือทั้งชุดคงที่ → cache ได้ · ต้องอยู่ต้นสุดเสมอ2, 6
2คำสั่งประจำตัว (ระดับเครื่อง)จริงตลอดไป ไม่ขึ้นกับโปรเจกต์5
3ไฟล์คำสั่งของโปรเจกต์จริงเฉพาะโปรเจกต์นี้ · เก็บ "อย่าไปคิดใหม่"5
4ดัชนีความจำ (ไม่ใช่ตัวความจำ)เล็ก คงที่ · ชี้ทางไปคลังข้างนอก9
5คู่มือเฉพาะทางที่ถูกเรียกโหลดเมื่อจำเป็น ไม่โหลดล่วงหน้า7
6ประวัติการคุย + ผลเครื่องมือโตเร็วที่สุด ต้องมีคนจัดการ2, 8
7คำถามล่าสุดท้ายสุด = ตำแหน่งที่หนักที่สุด4

สังเกตว่าลำดับนี้ ไม่ได้เรียงตามความสำคัญ แต่เรียงตาม ความนิ่ง — ของนิ่งอยู่ต้น ของเปลี่ยนบ่อยอยู่ท้าย เพราะกฎในบทที่ 6

ของยิ่งนิ่ง ยิ่งควรอยู่ต้นแถว · ของยิ่งเปลี่ยนบ่อย ยิ่งต้องอยู่ท้าย

13.2 ลองพิสูจน์ด้วยตาเอง

เปิดแชตที่พี่ใช้ทำงานอยู่ประจำ แล้วถามมันตรง ๆ:

ตอนนี้อะไรอยู่ในบริบทของคุณบ้าง เรียงตามลำดับที่มันถูกใส่เข้ามา
บอกด้วยว่าอันไหนมาจากคำสั่งประจำตัว อันไหนมาจากไฟล์ อันไหนมาจากบทสนทนานี้

คำตอบจะไม่เป๊ะ 100% และไม่ต้องคาดหวังว่าจะเป๊ะ · จุดที่มีค่าคือจุดที่มันตอบไม่ตรงกับที่พี่คิด — ตรงนั้นคือของที่พี่ไม่รู้ว่ากำลังจ่ายค่าเช่าให้อยู่

13.3 เช็กลิสต์หกข้อ ก่อนปล่อยงานยาว

  • ของนิ่งอยู่ต้น ของเปลี่ยนบ่อยอยู่ท้าย — ไม่มีเวลา วันที่ หรือเลขสุ่มใน system prompt (บท 6)
  • ทุกบรรทัดในไฟล์คำสั่งตอบได้ว่ากันความผิดพลาดอะไร (บท 5)
  • เครื่องมือที่ไม่ได้ใช้ ถูกปิดแล้ว — นิยามที่ไม่เคยถูกเรียกก็ยังจ่ายทุกรอบ (บท 2)
  • ของหนักอยู่ข้างนอก ไม่ใช่ในไฟล์ที่โหลดเสมอ (บท 9)
  • คำสั่งสำคัญที่สุดอยู่ท้ายสุด (บท 4)
  • รู้ว่าจะสรุปยังไงตอนหน้าต่างใกล้เต็ม และรู้ว่าอะไรต้องรอด (บท 8)

13.4 ถ้าจำได้ข้อเดียวจากทั้งเล่ม

ให้เป็นข้อนี้ครับ:

ทุกโทเคนที่อยู่ในหน้าต่าง ต้องตอบได้ว่ามันอยู่ตรงนั้นทำไม — และคำว่า "เผื่อได้ใช้" ไม่ใช่คำตอบ

Read the full book